Een ode aan 2018

Laten we de cliché toch maar even benoemen, want 2018 is voorbij gevlogen en ik heb de mooiste avonturen mogen beleven. Waaronder een bruiloft, een 21-diner, mijn eerste roeiprijs en reisjes naar Antwerpen in Lissabon. Ondanks dat ik pas net ben begonnen met bloggen wil ik toch heel graag even terugblikken op dit bijzondere veelzijdige jaar.

Januari was de maand waarin ik weer verkering kreeg met Sam (spreek uit als Sem). Sam en ik leerde elkaar kennen in augustus 2013, beide waren we leiding bij een spelletjesweek voor kinderen, we werden verliefd en in september dat jaar kregen we verkering. Eind 2016 ging het uit, ik ging studeren in Utrecht en roeien bij A.U.S.R. Orca. We verloren elkaar echter nooit echt uit het oog en op 25 januari 2018 besloten we dat het toch beter was als we gewoon samen zouden zijn. Wat een beslissing was dat zeg. Het gaat echt ontzettend goed tussen ons en ik kan me niet voorstellen hoe mijn toekomst eruit zou zien zonder Sam.

In oktober en november 2017 selecteerde ik voor het lichte dames wedstrijdteam waar ik ben ingeselecteerd. In februari was het na 3 maanden trainen eindelijk zo ver: de allereerste wedstrijd. Dit waren de Winterwedstrijden in Delft. Ik ben denk ik nog nooit in mijn leven zo zenuwachtig geweest! Gelukkig ging het ontzettend goed en werden we 5de.

Je kunt mij vinden op de tweede plek van achter!

Maart was eigenlijk niet heel memorabel. Het was wel de maand van Paassintkerstman. Een traditie met vriendinnen waarop we cadeautjes geven of een cadeauspel doen en in de avond een film kijken. Het was voor het eerst in een hele lange tijd dat ik ze zag!

Van links naar recht: Iris, ikzelf, Yasmin & Nikki.

April daarin tegen was dan weer wel heel bijzonder. Mijn moeder ging namelijk trouwen. Ik was getuigen samen met een van mijn twee zussen Sonja. De dag na de trouwerij had ik een wedstrijd, dat was echt bitter. Dat betekende namelijk dat ik die dag geen zout mocht en heel veel liters water moest drinken! Omdat ik in de lichte categorie roeide betekende dat, dat ik maximaal 59 kilo mocht wegen. Aangezien ik die ochtend nog iets te zwaar was moest ik “crashen” zoals ze dat noemen.

Dat crashen maakte het roeien niet altijd even leuk. In mei was alle ellende echter vergeven en vergeten. Want ik winde samen met mijn ploeg de Westelijke Regatta, daarmee kregen wij een nieuwe status “gevorderd” in plaats van “beginneling”. We wisten eigenlijk al dat het er in zat om te winnen, maar als je dan over de finishlijn komt en het ook echt waar maakt geeft dat echt een enorme kick. Ik denk dan ook dat dit mijn allermooiste herinnering van het afgelopen jaar is, dat verdient twee foto’s!

Van links naar rechts: Ankie, Chiara, ikzelf, Tessa & Jonna.

In juni had ik voor het eerst in mijn leven een 21-diner van een goed vriendinnetje, daarnaast organiseerde ik samen met mijn commissie een roeiwedstrijd. In juli ging ik op reis naar Lissabon met Nikki, Iris en Yasmin. Hier gaan jullie later nog veel meer over lezen en zien op mijn blog! Een maand later ging ik met mijn lieve vriend op vakantie binnen Nederland en nog een maand later werd het leven weer “normaal” en ging ik terug naar school.

In oktober was de roeiwedstrijd “Silberne Riemen von Berlin”. Na deze super vette wedstrijd in Berlijn was het moment om te kiezen of ik door wilde gaan met wedstrijdroeien of niet. Ik besloot dat ik het niet leuk genoeg meer vond om 8 keer per week te trainen en ben in plaats daarvan gaan coachen bij de eerstejaars dames (zie de dames op de foto)! Heel anders, maar daardoor juist weer heel leuk. Als ik nu wel eens in de boot stap kan ik er veel meer van genieten en vind ik dat ook écht weer leuk.

Van links naar rechts: Hanna, Sophie, Bart (mede-coach), Merel, Hinke, Riemke, Suzanne, Veerle, Veerle & Marre.

Na het stoppen met roeien nam ik nog een grotere beslissing in november.
Na het blok zou ik namelijk niet meer terug gaan naar de Hogeschool. Ik heb hier twee jaar Communicatie en Multimedia Design gestudeerd en mijn Propedeuse hierin ook behaald. Maar toen ik na de zomervakantie al na 5 weken geen energie meer had om aan school te zitten, begon het aan mij te knagen dat er misschien meer aan de hand was. Na een hele tijd uitstellen besloot ik het met Sam te bespreken en op toen hij vroeg waarom ik dan niet stopte ging er in mijn hoofd een knop om en is het heel snel gegaan. Binnen 4 weken ben ik van “komt nog wel goed” naar “ik ben er helemaal klaar mee” gegaan en besloot ik er mee te kappen. Ik heb tot nu toe geen spijt van die keuze, nu maar hopen dat mijn volgende opleiding ook gaat zijn zoals ik hoop dat die zal zijn.

In december ben ik samen met mijn eerste ploegje Chill45, waar ik inmiddels niet meer mee roei maar wat nog steeds goede vriendinnen van mij zijn, naar Antwerpen geweest. We hadden al een hele lange tijd niet meer iets met elkaar gedaan, dat maakte het alleen maar extra leuk om met deze meiden twee dagen in Antwerpen door te brengen! Ook hier komen later nog meer artikels over online!

Links naar rechts boven: Elianne, Floor & Nina.
Link naar rechts beneden: Ikzelf, Bibiche & Sophie.

Zo. Nu hebben jullie gelijk (bijna) al mijn vriendinnetjes een keer gezien! En weten jullie iets meer over wie ik ben en wat ik zoal mee maak.

Bedankt 2018, het was me een waar genoegen.

Liefs,
Marielle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s